یوسفم! یونس آمدی ز سفر چهره ات بی نشان تر از جانت! دستِ خود را جدا نکرد از تو بندِ سرسختِ روی دستانت آه ای شاه ماهیِ دریا! رود ,حاجت طلب شد از تو...ولی عمقِ گودال ,پُر شد و نرسید دستِ اروند هم به دامانت خاکِ سرخِ "ابوفلوس" آنروز 175 دفعه تپید در کدامین تپش، رها شد و رفت نَفَس آخر از گریبانت؟ عطش و دست بسته و گرما آب و گودال و مادرت زهرا کربلای چهار و خاطره ها مانده در گیسوی پریشانت من و اعماقِ نفسِ بی احساس... تو و اوجِ شرایطی حساس... دست من را بگیر ای غواص! جانِ دریادلان به قربانت! پانوشت:پستها ی سال 93 و ابتدای 94 خود بخود از وبلاگم حذف شدند.احتمالااز تبعات خرابی بلاگفا است.!

با لبان تشنه زیر آفتاب در کنار یک پدر... بال بال میزند پسر جاری اند جرعه های آب! آه حاجی شهید من ای سپید من حال پیکرت چقدر آشناست گرچه که "سر"ت به نیزه نیست سرنوشت تو شبیه شاهدان کربلاست و رباعی... در چشم منا، دگر نمیآید خواب هم راه، شده بسته بر ایشان، هم آب دیدند غریب است حسین...از عرفات رفتند به سمت کربلا با ارباب

ای نسخه ی برابر اصل پیمبری آیینه ی محمد و بازوی حیدری ! ای بهترین محدثِ شبهای حادثه! لب باز کن که شمس و قمر هست مشتری! لیلا ، تبِ تو را به جگر داشت یوسفم داغ است در هوای تو بازار دلبری قربان لحن پرسشی ات ای عصای دست! " این راه, بر حق است..." خودت مطمئن تری! ای اولین شهید بنی هاشم! السّلام ای شهد تازه ای که رسیده و نوبری... . . . چندیست رازهای مگو در زبانم است گاهی بهانه ی بغلت ورد جانم است لب باز کن...زبان به زبان گوش کن مرا سیراب از معارف آغوش کن مرا باور کن از تو تشنه ترم جان من !علی! خاتم بنوش...آه! سلیمانِ من! علی! آرامتر برو...که به دنیای بعد تو " اُفٍّ لکِ " بگویم از اینجای بعد تو . . . یا ایُّها العزیزِ دلِ مضطرِ حسین یا ایُّهاالمزمّلِ خون پیکرِ حسین! از بینِ تیغِ هلهله ها رهسپار شو ای جان زخم خورده ی خاکسترِ حسین حیَّ علی الغزل! ...که نه... اینها رباعی اند! این قطعه های روشن دور و بر حسین هرجا نگاه میکنم از تو نشانه ایست هستی و نیستی! نفسِ آخرِ حسین! یک لحظه چشم باز کن ای رودِ جاری ام ای چشمه ی جگر...علیِ اکبرِ حسین . . . لختی بخند و لخته ی ل

حیف از تو و لبخندِ تو. ای لحن داودی وحی آمد انگار آن دمی که در منا بودی میخواستی قاریِ الرّحمنِ خود باشی میخواستی باور کنم حاجی! به این زودی... این حنجره، خاموش! اما رو به آبادی ست آن خنجرِ آل سعودی رو به نابودی! از او توقع نیست یک جو غیرت و ایمان وقتی نمیخیزد از این کنده دگر دودی . . . ای گرگِ دیوانه!ببین ماهِ مرا کُشتی نفرین به نَسلت! تسلیت دارد مگر سودی؟!

چادر عبایی بر سرم دارمبا روسری سبک لبنانیرنگ جماعت نیستم...اصلا!رنگ تو هستم! خوب میدانیمن قرص ماهم را نمیخواهمجز تو کسی دیوانه اش باشداصلا نباید ابروانم همپیدا شود از زیر پیشانیعاشق ترت هستم زمانیکهحتی شده یک تار مویم راکه سرزده از روسری,...آرامبا دستهای خود بپوشانیتو ریش را با ریشه اش داریهم ظاهر و هم باطنت ناب استکم کم مرا با خود یکی کردیای عشق تدریجی و طولانیما بیت ناب مذهبی هستیممن، فاطمی...تو، حیدری...آریای کاش روزی کربلا باشیمیک نیمه شب...با چشم بارانی!

#استقبال_فاطميه باید آیینه را قسم بدهم صورتت را به من نشان بدهد دیدن روی ماه تو, تنها میتواند به من توان بدهد رو گرفتی ...خسوف شد ...شبها آه ! از سوزِ مانده بر لبها نفَسی زنده کن مرا که فقط میتواند دَمِ تو ،جان بدهد اَنتِ روحُ الحیاةِ...لَم یَرضا بعدَکِ جسمُنا عنِ الدنیا دونَنا، لا تُسافِري زهرا ! كاش هجران، كمي امان بدهد جز من و کودکان و سلمان و دو سه یارِ "به حق-مسلمان"م یک نفر نیست در مدينه به ما برسد ...آب دستمان بدهد اینهمه زخم... آه... اینهمه زخم رازهای تو بود و دَم نزدی چاره سازِ علی...بگو چه کنم؟ کیست تا مَرهَمی نشان بدهد؟ . . . "کمی آبِ روان بریز اسماء... ." . .عذر ميخواهم از همه سادات! روضه ،سنگین شده...کسی باید آبِ قندی به روضه خوان بدهد اشعار بنده و طراحی های آنها را ازین به بعد در اینستاگرام arefe.dehghani و کانال تلگرام بنده telegram.me/arefedehghani لطفا دنبال کنید راستی فاطمیه نزدیک است...